Waar sommige Bach-remedies (zoals Aspen) voor die vage, onbestemde 'er-hangt-iets-naars-in-de-lucht' gevoelens zijn, is Mimulus er voor de concrete angsten. De angsten waarvan je precies weet wat ze zijn. Angst voor de spin in de hoek, angst om je baan te verliezen, angst voor naalden, of de bijna universele angst voor wat anderen van je vinden.
Als Mimulus-type ben je vaak wat gevoeliger, verlegen of zelfs een tikkeltje teruggetrokken. Je houdt je emoties liever voor jezelf en zult niet snel van de daken schreeuwen dat je ergens tegenop ziet. Soms uit zich dat fysiek in blozen, stamelen of (heel herkenbaar) die plotselinge buikpijn op de ochtend van een spannende afspraak.
- Je de hele week al opziet tegen dat ene moeilijke gesprek met je leidinggevende.
- Je hartslag omhoog schiet bij het idee van een feestje waar je bijna niemand kent.
- Je fysiek reageert op stress, zoals trillende handen of een knoop in je maag.
- Je voorzichtig bent met bewegen of actie ondernemen, omdat je bang bent voor pijn of falen.
- Je jezelf 'als een held op sokken' omschrijft bij alledaagse dingen zoals onweer, autorijden in het donker of de tandarts.
Mimulus helpt je om de bevriezing die angst veroorzaakt, om te zetten in beweging. Het is de remedie die de interne handrem eraf haalt. Je leert inzien dat moed niet de afwezigheid van angst is, maar het besluit dat iets anders belangrijker is dan die angst. Waar je voorheen excuses zocht om situaties te vermijden, ontstaat er nu een bereidheid om de confrontatie aan te gaan.
Deze transformatie zorgt ervoor dat je met een gezonde dosis zelfspot naar je eigen zenuwen kunt kijken. De energie die voorheen vastzat in een knoop in je maag of trillende handen, komt nu vrij om daadwerkelijk te handelen. Je stapt die vergaderruimte binnen of die tandartsstoel in met het besef: "Ik vind dit doodeng, maar ik kan dit." Je ontdekt dat de wereld een stuk minder gevaarlijk is als je stopt met het projecteren van doemscenario's en simpelweg begint met doen.
