In de Willow-staat ben je behoorlijk overtuigd dat het lot een hekel aan je heeft. Je denkt: “Ik heb dit niet verdiend, waarom gebeurt dit weer mij?” Het bijzondere is dat je nooit echt de schuld bij jezelf zoekt, het is altijd de baas, de buren, de overheid of het leven zelf dat je dwarszit. Stiekem vind je het ook moeilijk om blij te zijn voor anderen. Als een vriendin een leuk nieuwtje deelt, voel je een steek van ‘waarom zij wel en ik niet’ voordat je je gefeliciteerd-gezicht opzet.
Het sluwe van deze staat is dat hij zichzelf voedt. Hoe meer je gelooft dat het leven onrechtvaardig is, hoe meer bewijs je daarvoor lijkt te verzamelen, alleen omdat je nergens anders meer oog voor hebt. Zelfs als er hulp of iets goeds op je pad komt, voelt het eerder als een schamele pleister op een oude wond dan als iets om dankbaar voor te zijn. Waar Holly’s woede vaak naar buiten ontploft, broeit de bitterheid van Willow veel stiller: in mopperen, in zuchten, in dat ene zinnetje dat blijft hangen (“typisch weer”). Ondertussen duwt die bitterheid precies de mensen weg die je het liefst om je heen zou willen hebben.
- Je vaak het gevoel hebt dat het leven oneerlijker tegen jou is dan tegen anderen.
- Je het moeilijk vindt om oprecht blij te zijn voor het succes of geluk van iemand anders.
- Je oud onrecht blijft herhalen in je hoofd, soms al jarenlang.
- Je merkt dat je sneller klaagt of zucht dan dat je in actie komt.
- Je hulp of complimenten moeilijk kunt aannemen, of er stilletjes van uitgaat dat je ze toch al verdiende.
- Je bij tegenslag het eerst naar buiten wijst, naar je baas, je familie of “het lot”, voordat je naar jezelf kijkt.
Wanneer Willow weer in balans komt, verschuift het zwaartepunt van buiten naar binnen. De wrok maakt geleidelijk plaats voor iets lichters. Je beseft dat je de omstandigheden zelf niet altijd kunt veranderen, en dat je eigen reactie daarop het verschil maakt.
Dr. Bach beschreef de positieve kant van Willow als groot optimisme en vertrouwen, voortkomend uit het besef dat je zelf verantwoordelijkheid draagt voor wat er op je pad komt. Je merkt dat je vooral aantrekt waar je je aandacht aan geeft, en gaat die liever richten op dankbaarheid dan op het rijtje dingen dat nog steeds onrechtvaardig voelt. Die scherpe blik naar buiten maakt plaats voor iets warmers, dat weer ruimte geeft aan jezelf en aan de mensen om je heen.
